Yarım Porsiyon Aydınlık

Yine-yeniden seyircisiz maç cezası alan ki -turist bakana edilen tezahurat bunun nedeni kuvvetle muhtemel- takımın ardından beleştepede tezahurat eden yığınlar, görmek istediğimiz hareketler...

Route Irish ve Ana

Ankara Uluslararası Film Festivali geldi geçti, aslında gidilesi epeyce film vardı listeler yapıldı seanslar kontrol edildi lakin ancak iki tanesine gidebildim. Hele ki gündüz seansları 2,5 tl öğlenleri 5tl gibi şahane fiyatlar sunulması ucubik günümüz sinema ücretleri yüzünden oh dedirttti.

Geçtiğimiz yıla damga vuran yerli yapımlar, bağımsızlar, alternatif filmler, Kore filmleri, kısa filmler bir dünya seçenek vardı.
İlk gittiğim film Yaratık-The Host ile gönüllerde taht kuran Bong Joon-ho'nun Madeo/Ana adlı filmi oldu. Açılış sahnesiyle bile farklı birşeyler görüleceğinin sinyallerini verdi, deldi geçti adeta...
Oğlunun cinayet zanlısı olduğu bir mevzuya bir anneyi başrole koyarak harika bir film izlettirdi gerçekten. Uzakdoğunun kendine has mizahının karakterlerinin yanında sağlam da bir dram barındıran iyi ki gitmişim dedirten bir yapım oldu.



İkincisi ve en merak ettiğim filmlerden olan Ken Loach ustanın Route Irish'i idi. Irak savaşının kendi içindeki pislik yüzü, dönen milyar dolarlık rant, sinek avlar gibi insanlara zulmeden dev! şirketler, çok konuşulan taşeron güvenlik firmaları konusuna dikiz yapıyor Ken baba. Savaşta en tehlikeli bölge olan ve Bağdat Havaalanı’nı ABD ve İngiliz ana üslerinin bulunduğu Yeşil Bölge’ye bağlayan “Route Irish”filme adını veren ve dananın kuyruğunun koptuğu mekan ve ustanın adeta aksiyon filmi gibi hareketleri sahneler izlettirdiği, gerçeklerle izleyenleri tokat manyağı yaptığı harika film olarak belleğime kazındı.

Göze ziyafet çeken mükemmel görüntü kalitesi, kan kardeşi konumundaki iki arkadaştan birinin Evertonlu diğerinin Liverpoollu olması, çok kısa süreli pub sahneleri de filmin tuzu biberi...

Suluşaka

 Bloglara dokunulmuş her tarafı işgal edilmiş haberimiz bile olmadı be muhterem. Velhasıl devam ediyoruz hayata insanların anlamsız hareketlerine anlam veremeden eblek eblek bakınıyoruz sağa sola.
Güzelim grup Peyk'ten yine gelsin, halen kıymetleri bilinmiyor uşakların. İlla Pilli Bebek gibi bir dizide falan çalması şart galiba bizde anca o şekil yürüyor işler. Ki ilk albümden fotoğraf şarkısı bile tanımak için yeterli kendilerini, Baraka'da baya bir evvel dinlemiştim yine olsa dinlerim hep dinlerim laa. Behzat reyisi de izlemedik eşşeklik etmişiz ne güzel dizi lan, ankaranın ankaralının ihtiyacı varmış böyle bir işe, Ulus, Sıhhıye, bilumum pavyon-gazino ortamı, meyhane, Pilli Bebek, Erdal Başkan ve tesbihi, harun fenomeni ve başarılı diğer karakterler, envai çeşit gerçekçi durum,küfürler,komiklikler, fonda sıkıcı ama bir o kadar özlenen ankara.
Ayrı mevzu bu dizi şarkıya bakalım, bugün yok ki yarın olsun diyo adamlar...

Beni mahfet kısasa kısas
İnkikamı al yarama bas
Sulu bir şaka bu hayat
Var olan katlanmak zorunda

At istersen herşeyi
Hıncını al yarana bas
Bu hayat böyle bir oyun
Var olan dayanmak zorunda

Neden sonra hep sonra
Sonra sonra anlarsın
Bugün yok ki yarın olsun
Düşünme kaybolursun

Varsın olsun sen yine
Bildiğin gibi oyna
Bugün yok ki yarın olsun
Düşünme kaybolursun
Düşünme kaybolursun
Düşünme kaybolursun.

Peyk - Suluşaka
<

Sadri Alışık - Serseri

 “Kötülük içkide değildir ki, kötülük insandadır. Ama suçu hep içkiye atmışlardır.”




Gönlümüzün en güzel yerinde her daim yeri olan, hastası olduğumuz mahallenin en şık abisi Sadri Alışık'ın yine meyhanelerden çıkmadığı, en kral raconları kestiği, delikanlılık ve insanlık namına ne varsa döktürüp alemi göt ettiği harika filmlerden biri Serseri.
Bu sefer balıkçı Kazım rolünde hayata karşı daha bir mesafeli, insanlara karşı daha serttir belki de olması gerektiği gibi, ta ki kapısına kadar gelecek olan misafirinin teşrif etmesine kadar...

Aşağıda videosu hali hazırda bulunan, filmin açılış sahnesi de harikadır. Balıkçı tekneleri, eski İstanbul ve Sadri Babanın sesinden sanat musikisi eseri, hey yavrum heeyy, yaşaa...

"bekle öyleyse, yılma, korkma, bekle... sana derya ortasında bir ev kurucam, deniz ana karnımızı doyuracak, ateş balıklarıyla aydınlanıcaz... iyi mi? deniz kızlarının elinden su içeceksin..."

Küpür

Sahada horoz, evde kuzu temalı eskilerin enteresan başlık ve haberlerinden,
bu vesileyle rahmetliyi, hakkaten çok güzel bir insan ve Beşiktaşlı olan Vedat Okyar'ı analım...

Mirkelam Pantolonumu Kaybettim. Hükümsüzdür...

Bu bir ilan bu bir feryat efendim. Benim akranlarım 83lüler diye tabir edebileceğimiz nesil için belki de bir yüzkarası olabilir evet Mirkelam pantolonum vardı ve giydim ortaokul yıllarımda itiraf ediyorum bu kanalla. Yeni nesil fast-food gençliği duyar duymaz dalgasını geçti tabi canı sağolsun.
Tek tesellim o dönemden kalma pantolonlu fotoğraf ya da belgeye rastlanamaması ki çok şükür diyoruz bizden sonrakilere yoksa nasıl anlatabilirdik o pantolonları nasıl bir ruh haliyle giyip koştuğumuzu.
Mirkelam favori şekliyle de yurdum geçlerini berberlere akın ettirdi o dönem ki neyse öyle bir işe girmemiş olmak bir nebze ferahlatıyor içimi. Pantolon da o ara hep anneler alır gelir bişeyler ve giyilirdi yine öyle olmuştu, ankarayı bilenler için söylüyorum -deniz tarafındaki kale arkası misali- onur çarşısından almış gelmiş bizimki iki tane renk renk mirkelam pantolonu ferah ferah, efil efil giydik bizde özellikle top oynarken rahat oluyodu ki görüntü pek önemli değildi o sıralar heralde. Çevrede pantolonu giyip koşanlar, baya farkettirdi lan sözleri falan vardı sanki, sağa sola koşturanlar, görüntü kirliliğinin akabinde tam bir kaos ortamı hakimdi, zor günlerdi... Sanki şimdi sokakta sümüklü çocuklar annelerine beni işaret ediyorlarmış gibi geliyor yahu.
Güzel bir arkadaşla bunu paylaştım tabi yıllardır içimdeki bu ukteyi aktarayım derken dalga konusu olduk, içki masalarına meze olduk(:
Bekliyorum ki burdan bir ses, ben de giydim ben de desin, şu fakiri sevindirsin gerekirse feysbukta gruplar kuralım gücümüzü birleştirelim diyorum...

Şarkıda fena değildi yanılmıyosam Dolapderede geçiyodu klip, başlarda duvardaki Bjk yazısını da hatırlayanlar vardır muhakkak, bir süper kahraman olarak mirkelam incelenmelidir, gerekirse teknolojiyle donatılmış 2011 model koşturan, performans arttırıcı mirkelam pantolonları üretilmelidir.
İlk defa blogger gibi yazdım lan galiba, neyse selametle...


Link:

Sia - Butterflies

 

Zero 7 ile gücümüze güç katan, enfes sesiyle hastası olduğumuz ve ardından solo albümüyle arz-ı endam eden, breathe me gibi mikemmel esere sahip avustralyalı güzel varlık Sia'nın colour the small one albümünden yine olağanüstü bir parça efenim. Özellikle basları kuvvetli bir ses sistemiyle dinlendiğinde daha bir güzel olup lokum gibi gidiyor, valla...

Sia - Butterflies

Sinema, Futbol & Memduh Ün

 

-Futbol genellikle bizde fanatizmle çok eş değer durumda. Ben o yüzden futbolla tutkulu aşkları birbirine çok benzetirim. Bir kıza aşık olmakla bir takıma aşık olmak ’bu maçı alacağız başka yolu yok demekle bu kızı alacağım başkasına yar etmem demek arasında fark yok. Kıza sahip olamayan kızı ya da kendini öldürüyor, futbol fanatizminde de bıçaklarla, kesici aletlerle gidiliyor maçlara
Şerif Gören

Benzer yönler düşünüldüğünde illaki bulunacaktır ama özellikle sinemamızda yeteri kadar yer bulamamıştır futbol ki başta çocukluktan itibaren hayatımıza nüfus eden sürekli hayatımızda olan birşey olarak yer verilmemiş, filmlerin arasına garnitür hesabı serpiştirilmiş futbol.
Tam bir futbol ülkesi Türkiye denir ya ne kadar klişe ve gerçek dışı olduğu bir gerçek. Şöyle ki, bideki sevme sevmeme meselesi değil bir nevi boşalma imkanı veren bir hadise olarak bakılıyor tamamen. Yoksa ligi 6.sırada bitirmesine rağmen önümüzdeki senenin 51bin kombinesini satan Dortmundlular değilmidir taraftar, ya da futbolsever. Bizde de yok değil ama az sayıda ne yazıkki.



Sinemamızda yönetmenler de getirisi olmadığından futbol işine girmemişler haklı olarak. Osman Seden'in sıkı Beşiktaşlılığına, filmlerde yer vermesine değinmiştik. Türk sinemasında sağlam yerlerden birine sahip Memduh Ün'ü anmamak olmaz. Kendisi Beşiktaş formasını terletmiş ve hatta 40-41 sezonunda şampiyonlukta yer almış bir kişi. Tıpkı Seden gibi çok yönlü bir insan olarak hizmet vermiş, senarist, yapımcı, yönetmen, oyuncu...Zıkkımın Kökü, Zübük, Bekçiler Kralı, Umutsuzlar, Gol Kralı, Yıkılmayan Adam, Ağrı Dağı Efsanesi gibi onlarca filmde emeği olan büyük usta kendisi.

yeni yıl

kutlu olsun...



turgay atasü ve süleyman seba...başkan rakıyı kovayla içince kafasına kukuleta takmış herhalde...92yılbaşı

Replik

the barefoot contessa



gerçek hayatla senaryo arasında en büyük fark şudur; senaryo mantıklı olmak zorundadır, gerçek hayatınsa böyle bir derdi yoktur...

Düşbaz - AY ¾ ( Ay Üç Çeyrek)

 Düşbaz adlı güzelim grubun keyif veren şarkılarından ay üç çeyrek, "Güzel Günler" adlı albümleri her şarkısıyla farklı tadlar taşıyor efendim, dinledikçe dinleyesi geliyor insanın velhasıl tavsiyedir...

düşbaz - ay üç çeyrek

Feylesof Ibra

 Rafael’in ünlü “Atina Okulu” adlı freskosunda Aristo’nun yerine İbrahim Üzülmez’i yerleştirince ortaya bu tablo çıkmış, yapanların ellerine sağlık.

Deli İbraam bu sene fizik olarak da biraz geriye gitse de hala basit oynamak yerine fantezi peşinde koşan, yüz ifadesinden yola çıkarak bir gevşeklik olduğunu tahmin ettiğim İsmail'in öğrenmesi gereken çok şey var bu adamdan...
Vatan'da geçenlerde yapılan röportajdan kesitler;



Alain de Botton‘un “Felsefesinin Tesellisi” kitabını seyahat boyunca elinden düşürmemiş İbrahim.. Hemen telefonu çevirdim ve İsviçreli yazarı sordum Üzülmez’e..

İşte Beşiktaş Kaptanı’ndan herkesi şaşırtacak açıklamalar:

“KÖYDE yetişmiş, ortaokul mezunu biri olarak size filozof numarası yapacak değilim.. Açık söyleyeyim, Beşiktaş sayesinde kitap okuyacak noktaya geldim.. Son 4-5 senedir de kitaplarla kendime rehabilitasyon uyguluyorum.. Porto’ya giderken havaalanında Alain de Botton’un kitabını seçtim.. Son günlerde okuduğum bir de Donald Trump’ın “Başarıya Giden 101 Yol” kitabı var..”

“SİZ şimdi beni imtihan edersiniz Alain de Botton ile ilgili.. Kitabı alana kadar kim olduğunu fazla bilmiyordum.. Bilenlere sordum, felsefeyi günlük hayat diliyle anlatan, çok önemli bir yazarmış.. Gerçekten de öyle.. Ben Felsefenin Tesellisi’nden şunu anladım: Hayatta çok paran olabilir ama çok sağlam dostlukların olmayabilir.. Mal, mülk edinmek için çırpınmanın insana hiçbir hayrı yok.. Onun yerine gerçek dostlar kazanmak için çırpınmak daha büyük zenginlik getiriyor..”

“KİTAPTAN kendi hayatıma uyarladığım kavramlar da var: Mesela insan rahat olmalı.. Stres günümüzün hastalığı.. Kafanı acayip şeylere takarsan, bizim işte de, başka işlerde de başarının imkânı yok.. Çünkü stres direkt olarak işe yansıyor.. İyi bir profesyonelin işine odaklanması gerekiyor.. Stresin yaptığın işin önüne geçmesine izin vermeyeceksin..”

“BİR de tek başına yetenek yetmiyor.. Bir yerlere gelmek istiyorsan, yeteneğin yanına çalışmayı da eklemelisin.. O zaman uzun süre başarılı olabiliyorsun.. Kitapta da aynı mantığı görünce sevindim, çünkü bunu yıllardır uyguluyorum.. Tabii İsmail Köybaşı yandı şimdi.. Bu kitabı ona da okutturacağım ve bu mantığı onun kafasına yerleştireceğim..”

“HERKESE tavsiye ediyorum.. Desinler ki, ‘Yahu top peşinde koşan Deli İbrahim bile kitap okuyormuş..’ Ve onlar da okusun.. Kitap okumak bir rahatlama ve kendini iyi hissetme yöntemi.. Rüştü ağabey sayesinde kitap okumaya alıştım.. Seyahatler, kamplar artık kitapsız geçmiyor..”

Berlin Üzerindeki Gökyüzü

 Çocuk, çocukken / kollarını sallayarak yürürdü / Derenin ırmak olmasını isterdi.../ Irmağın da sel... / ve şu birikintinin de deniz olmasını / Çocuk çocukken... / çocuk olduğunu bilmezdi / Her şey yaşam doluydu / Ve tüm yaşam birdi / Çocuk çocukken... / hiçbir şey hakkında fikri yoktu / Alışkanlıkları yoktu / Bağdaş kurup otururdu / Sonra koşmaya başlardı / Saçının bir tutamı hiç yatmazdı / ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi...

 

Gerçeküstü unsurlar barındıran filmler nedense çok çekmez, film içinde kopup gittiğim bolca olur lakin orcinal adıyla, Der Himmel über Berlin, ne hikmetse Arzunun Kanatlarıyla ülkemide vizyona giren, pek sevdiğim yönetmen Wim Wenders'in şahane filmlerinden. Benim için Paris,Texas en şahanesidir filmlerinin, en sevdiklerim arasında da kafaya oynar her türlü...

Filme gelecek olursak başrolde Bruno Ganz yine çok başarılı, Berlin şehri üzerinde insanları seyreden herşeye şahit olan ama müdahale edemeyen ölümsüz bir melek rolünde. Hatta bir çamaşırhanede bezgin bir şekilde bekleyen Türk teyzenin şimdi eve gidicem, çocuklara bakıcam, yemek yapıcam tarı serzenişleri duyulur...
Karakterinde melankoli ve yalnılık fazlaca hissedilir, kendi varlığını sorgulamaya başladığı sırada varlığı sona ermek üzere olan bir sirkte çalışan şahane trapezci kızın yaşamına girmesiyle olaylar gelişir, değişir, abimiz ölümsüz olmaktan bile vazgeçer aşkı uğruna, ete kemiğe bürünmek ister. Gerçekleştiğinde de ondan mutlusu yoktur zaten, çocuklar gibi hoplaya zıplaya aşar yolları, sıcak kahveden bir yudum alır, Türk mahallesine de düşer yolu arka fonda Zülfü Livaneli'nin Karlı Kayın Ormanı hemen dikkati çeker ve Türk dükkanları da cabası.

Yeryüzünde gezen meleklerin öyküsü, şiirsel dili, sesleri, görüntüleri, Bruno abi ve Colombo ile tanıdığımı Peter Falk'un kendisini oynadığı güzel rolleriyle, Nick Cave fenomeninin müzikleri ve salaş görüntüleriyle ve adeta yağan aforizmalarıyla farklı, edinilesi Wenders yapımı...
Hollywood boş durmayıp bu filmi de tekrar çevrimini yapıp Melekler Şehri adıyla,herşeyiyle mundar etmişti, sağolsunlar hazıra konmaya bayılıyor abiler...

Çok Yalnızdım,ama hiç tek başıma yaşamadım...

-bir kez olsun ciddi olmalı. çok yalnızdım ama hiç tek başıma yaşamadım. biriyle olduğumda genelde memnundum ama bunu hep bir tesadüf sandım, bu insanlar benim ailemdi ama başkaları da olabilirdi. neden o kahverengi gözleri olan kardeşimdi de şu karşıda öylece duran yeşil gözlü adam değil? taksi şöforünün kızı benim arkadaşımdı ama yerine kollarımı bir atın boynuna da dolayabilirdim öyle değil mi? bir erkekle birlikteydim hatta aşıktım ama onu aniden terk edip o anda sokakta karşıdan gelen yabancı bir erkekle de kaçabilirdim.

bana ister bak ister bakma, ister elini ver ister verme. hayır bana elini verme, bakışlarını uzaklaştır. sanırım bugün yeni ay var, gece pek sakin değil ama şehirde hiç kan akmayacak. ben hiç kimseyle oynamadım, buna rağmen hiçbir zaman gözlerimi açıp şöyle demedim; işte şimdi ciddi. nihayet ciddileşiyor.

böylece yaşlandım işte. yalnız ve ciddi değildiler, zaten zaman ciddiyetsizdir, hiç yalnız kalmadım, ne tek başınayken ne de biriyle birlikteyken. aslında artık yalnız olmak isterdim, çünkü yalnızlık şu demektir; artık bir bütün. artık bunu söyleyebilirim, işte bu gece ben de nihayet yalnızım. tesadüfler artık bitmeli. karar vermenin yeni ayı. yazgı diye bir şey var mı bilmiyorum ama karar vermek diye bir şey var, karar ver. bak bir zamanız şimdi, sadece bütün şehir değil bütün dünya bizim bu önemli kararımıza katılıyor. ikimiz iki kişi olmaktan da öteyiz, bir şeyleri oluşturuyoruz. seninle halkın yerinde oturuyoruz ve bütün meydan bizimle aynı dilekleri paylaşan bir sürü insanla dolu. oyunun kurallarını biz belirliyoruz. ama şimdi sıra sende, oyun sende, ya şimdi ya da asla. bana ihtiyacın var, bana ihtiyacın olacak. ikimizin hikayesinden daha büyük bir hikaye, erkeğin ve kadının hikayesi, bu devlerin hikayesi olacak. bu görünmez ama aktarılabilen yeni bir neslin hikayesi. bak, gözlerime bak onlar zorunluluğun resmidir. burdakilerin geleceğinin resmi. dün gece rüyamda o yabancıyı gördüm. yani kocamı, ben bir tek onunla yalnız olabilirim, ona karşı açık olabilirim, alabildiğine açık sadece onun için. bütün olarak içime alabiliyordum onu, onu paylaşılan saadetin labirentiyle sarmalayabilirdum. biliyorum o sensin...

Buena Vista Social Club - Veinte Años

 Biraz da müzik diyoruz, hastası olduğumuz Küba'nın güzel insanları Buena Vista Social Club'dan Veinte Anos.
Aynı şarkıyı birçok kişi yorumlamış lakin Buena Vista ve yine Maria Teresa Vera'nın yorumu da acayiptir, tavsiyedir...



seni sevmemin ne önemi var 
eğer beni artık sevmiyorsan 
geçmişte kalan aşk 
hatırlanmasa da olur 
hayatının aşkıydım 
uzun bir zaman önce 
ama artık geçmişinin parçasıyım
ve buna dayanamam
istediğimiz herşeye 
ulaşabilseydik eğer 
beni aynı şekilde sevseydin
yirmi yıl önce olduğu gibi
içimiz hüzün dolu 
aşkın yitişini izliyoruz 
ruhumuzun bir yanı 
acımasızca parçalanıyor

Bir Fotoğraf

Mutluluğun resmi olarak gazetelerde boy boy çıkabilirdi aslında bu fotoğraf, eğer biraz gol yollarında becerikli olabilseydik, ama canları sağolsun tabeladaki skor ya da sıralamadki durum illaki önemli ama herşey demek değil, olmamalı.
Schuster çapsız medya mensuplarına, cellatlara kurban edilmemeli, en azından birkaç sene üstünde durulmalı, tüm umursamaz, gamsız görüntüsüne rağmen seviyorum bu adamı, gazetecilere verdiği ayarlar, anladıkları dileden konuşması tabi hoşlarına gitmediğinden en ufak falsosunu bekliyorlar. Çok beklerler umarım...
Aslında sadece fotoğrafı koyup bitircektim yahu... Foto için ayrıca afro kartal Arda kardeşime de selam:)

Körlük

 

Tanrıkent ile kitlelere adını duyuran Fernando Meirelles'in izleyebildiğimiz son filmi Blindness, aynı zamanda Cannes'in açılış filmi olarak kayıtlara geçmişti.
Nobel ödüllü yazar Jose Saramago'nun romanından uyarlandı ki Saramago yeterince okuyamasam da es geçilecek adam değil, Bilinmeyen Adanın Öyküsü ile etkilemişti bizi, her kitabını okuyasım var ulan!..
Filmin bir korku-gerilim filmi ya da zombivari film gibi gişeye dönük ucuz hareketlerle yansıtılmasının ardından bazı sinema izleyicisinde hayalkırıklığı yaşatmış ki kitaba da yazara da hakaretten beter.
Her filmde illa bir hata bulayım cin'liğimi göstereyim derdinde olanlar tabiki bazı noktaları kaçırmadılar ama bu filmin amacı modern toplum insanının içindeki görürken kör olma durumu, olağanüstü durumlardaki gerçek yüzünü yansıtan iğrenç halleri, acımasızlığı, bireyselliği ve benzeri birçokmevuya parmak basmak.
Oyuncu açısından da şaşaalı süper yıldızlardan ziyade yine parlak ama kaliteli yapımlarda rol alan şahane isimler seçilmiş ki tam isabet. Julianne Moore fevkalade, Mark Ruffalo'yu acayip tutuyorum arkadaş Zodiac'tan beri özellikle, Gael Garcia Bernal şöyle bir manyak rolde görünüyor ve benim en sevdiğim heriflerden Danny Glover yine karizma bir rolde harika ses tonuyla yine mest ediyor.

Görüntülerdeki etkileyicilik açısından da alkışı hak ediyor film, ayrıca yağmurun yağdığı bir sahne var ki şimdiden benim için unutulmaz sahneler arasına girdi, gerçekten tam seyirlik...
İnsanoğlunun gerçek yüzünü suratımıa çarpması gibi hususlardan ve birçok benzerlikten ötürü Haneke'nin Kurdun Günü'nü hatırlamamak elde değil, onu izlemek uzun planlara sabretmek, hazmetmek daha zor lakin güzel filmler, derdi olan filmler, bize izlemek düşer ey vatandaş.