Kertenkele Kral

 "..uçak kazasında ölmek herhalde en iyisi. uykuda, yaşlılıktan veya aşırı dozdan ölmek istemiyorum. olayı yaşamak, tatmak, koklamak istiyorum. yalnızca bir kere ölüyorsun ve ben de bu fırsatı kaçırmak istemem."


 

Dilediği gibi hayata veda edemeyen, o dönemin birçok starı gibi kimyasallara yenik düşmüş efsane kişilik. Otoriyeyle her daim sorunlu, zeka olarak hayvani bulunan ama seçimlerini sistemden yana kullanmayan, yılanla, kertenkeleyle haşır-neşir, şair, santçı ruhlu adam Jim başkan. Hala bilboardlarda, reklam ürünlerinde, duvarlarda hatta bazı tribünlerde bile Morrison'un meşhur pozuyla birlikte yer aldığını düşünürsek, 27 yaşında ölen bir adam için hızlı yaşa genç öl klişe deyiminin vücut bulduğu insan desek yeridir...
   
"Diyelim ki sadece gerçekliğin sınırlarını deniyordum. Neler olacağını merak ettim. Hepsi bu: Sadece merak."

Jimmy henüz dört yaşındayken, kendi tanımıyla 'hayatının en önemli anını' yaşamıştı bile. Santa Fe yolu üzerinde ailesiyle seyahat ederken ters dönmüş bir kamyona ve kamyondan asfalta saçılmış yaralı Pueblo Kızılderililerine rastlarlar. Babası arabadan inip orada olayı izleyenlerden birini ambulans çağırmaya gönderir. Jimmy ise arabanın penceresinden, ağlayarak bu kaotik sahneyi, son nefeslerini veren, can çekişen yaralıları izlemektedir. Babası arabaya geri döner ve yollarına devam ederler. Annesi, kendinden geçmiş bir halde ağlayan, "yardım etmek istiyorum, n'olur yardım edelim" diye yalvaran Jimmy'yi yatıştırmaya çalışırken babası da "dert etme Jimmy yalnızca kötü bir rüyaydı, hepsi geçti" der. Yıllar sonra Jimmy arkadaşlarına, o anda ölen bir Kızılderilinin ruhunun nasıl onun bedenine geçtiğini anlatacaktı.
'Kızılderililer saçılmış kanlı günbatımının yoluna hayaletler doluşur küçük çocuğun kırılgan, narin zihnine.'

Coppola amcanın Marlon Brando'lu şahane eseri Apocalypse Now'un görülebilecek en güzel açılış sahnelerinden birine de eşlik eden The Doors - The End ile kapatalım

Aman Tercüman Canım Tercüman

El Classico bitti lakin etkileri halen bünyede, yolda, sağda solda herkes barça diyor başka birşey demiyor. Hakkaten böyle eziyet yapılmaz sözde ezeli rakibine arkadaş.
Ronaldo ile başlayan çirkeflikler silsilesi hatta Xabi Alonso'nun bile artık sahadan ümidi kesip abuk subuk sertlikler yapması, baş döndüren pas trafiği, nakavt misali ara paslar, leblebi gibi atılan goller ardından Mourinho'nun da gardı düştü. Tercümansın, tercüman kalacaksın türünden kafaya alınması da işin güldüren tarafı tabi mizahi yanı, haklı olarak barçalılar geçiyorlar dalgalarını.
Artık Messi mi Ronaldo mu türünden saçma bir kıyaslama falan yapılmaz umarım ki Barcelona ise mevzubahis tek tek futbolcu değerlendirmesi saçmadır, adamlar bir bütün, takım nedir sorusunun cevabı adeta, manyaksınız lan siz...



Mourinho an itibariyle dünyanın en iyi antrenörü belki ama Barcelona acısı olacak her daim o kesin. Robson ile başlayan Barça günleri pek iyi sonlanmamış, ardından Chelsea başındayken yaşadıkları tuz biber olmuştu, bakalım Barnebeu tarafında ikinci yarı neler yaşanacak ki Madrid uzun yıllardır en formda, en başarılı günlerini yaşayıp bir nebze umutlanmışken 5 yemesi ızdıraptan beter.

Mourinho'yu hiç sevmem aslında ama yaptıkları sonrası saygı duyuyorum en azından, Patrick Barclay'ın Chelsea'ye kadarki macerası ve İngiltere günleriyle noktalanan 'Bir Başarının Anatomisi' kitabı ardından bu duygu perçinlendi desem yeridir. Gereksiz bazı tavırları, psikolojik oyunları, meşhur sus işareti gibi kıllıkları yanında karizması, paltosu, beden eğitimi öğretmenliğinden dünyanın en iyisi olmasına kadarki azmi, başarısı, futbolcularla olan mükemmel ilişkisi ki maç sonu futbolcusunun sırtına atlayan, şakalaşan, sarılıp ağlayan başka bir teknik adam bilmiyorum, birçok iyi yönü de mevcut bu adamın kitap aslında tarafsız ve başarılı. Yazar daha kitabın başında o zamanki basın açıklamaları ve antipatik imajı yüzünden çok farklı bir Mourinho beklediğini belirtiyor ve kime sorsam çok iyi bir adam cevabını aldığını, bu adamın hakkaten ya çok iyi ya da düşmanlarını öldürttüğünü düşündüğünü söyleyerek güldürüyor, ayrıca Robson ve birçoklarından Mourinho'nun sağlam sinemasever olduğunu öğreniyoruz, tavsiyedir velhasıl, lafı uzatıp daldan dala atlamayı pek sever olduk.



Barcelonanın kozmik futbolu ardından geçen haftasonu oynanan bayat derbi geliyor akıllara tabi. Neydi lan o maç diye izlediğimiz. Kendini kurtarma peşindeki ürkek antrenörler, yuhlanmadan, ıslıklanmadan evime gideyim diyen şahsi söde profesyoneller, ana avrat sövüp kontra teahurat yaptığını sananlar ki geçen sene bizimkilerin rakibin değerlerine sövmesi kadar iğrençti. Ligin imajı zartı zurtu demezler umarım artık hakkaten ambalajı güzelleştirmeye çalışsan da içi boş arkadaş...

Ah Müjgan Ah

 - yaşamak müjgan gibi bir şeydir, ölmek müjgan yok demektir

 

1970 yapımı Safa Önal senaryosu, Sadri Alışık, Esen Püsküllü, Salih Güney, Mualla Sürer, Sami Hazinses, Nubar Terziyan, Güzin Özipek gibi usta oyuncularla benim gönül listemin en tepesindeki filmlerdendir.

Yok efendim türk filmleri şöyle, türk filmleri böyle diyen fast-food gençliğine vurulan tokattır benim nezdimde, en güzel duyguların adamı, kahkaha ve hüznün adresi Sadri Alışık'ın manav çırağı Hüsnü olarak arz-ı endam ettiği, mahallenin güzel kızı Müjgan'a bağlanıp bizleri yerle yeksan ettiği, sinemamızda kendine has melodramların en güzel örneklerinden, mahalle yaşamına dinamit misali giren para olgusu, sınıfsal ayrılıklar, farklar, zengin-fakir mevzusunun işlenişi, sınıf atlama özlemi başarıyla işlenmiştir. Sadri baba yani Hüsnü'nün ağzından dökülenler, insanların para endeksli istekleri, hayalleri, bolca hayalkırıklığı, boğazı düğümleyen diyaloglar ve daha nicesi...
Sırf aşağıdaki gazino tiradı bile bitirmeye yeter adamı, hey yavrum heeey...


sevgimizin bir tanesiydin müjgan. saçları sırtına kadar sırma sırma dökülür, elleri ufacık, gözleri dört defa lacivertti. ve de her ne hikmetse o da bana gönüllüydü. öyle bir sevdim ki müjgan’ı, dünyamı şaşırdım, haddimi bilemedim, evleniriz gibi geldi bana. evimiz, yuvamız olur, ışığımız yanar, fakir soframız kurulur gibi geldi. sahil bahçesinde gazoz içerekten gizli gizli mal-ü hülya kurardık. sonrada çarşılara giderdik. eşya beğenirdik elden düşme; aynalı konsolumuz topuzlu karyolamız bile olacaktı. müjgan’ın her an her bi daim yanında olacaktım ama olmadı gitti. nereye mi ? paraya gitti abicim paraya

nasılda sevmiştim yıllarca ben seni
her akşam bekledim yollarını
elbet bir gün biz yuva kurarız derken
duydum evlenmişsin sen zengin bir gençle
zengin olsaydım sensiz kalmazdım
her an düşünüp seni hiç ağlamazdım
param olsaydı aşkım kalırdın
seve seve yanımda benimle yaşardın


nikah resimlerimizi de çektirdik. sonra karpuzcu raşit ağabeyinin kayınbiraderine borç ederekten nişan yüzüklerimizi de yaptırmıştık. ama müjgan takmadı bunu takamadı uçuverdi elimden. meğer gizlice altın bir kafes bulmuş kendine. müjgan’ın gelinliğini hususi diktirmişler, benim gibi kiralık tel duvak almaya kalkışmamışlar. öyle sevindim ki. mesut ve bahtiyar olsun diye dualar ettim. müjgan gibi bende birbirimize ettiğimiz sözleri ettiğimiz yeminleri unuttum. bir daha mahalleye gelmedi müjgan, gelemedi. bizim dar ve eski sokaklara otomobili sığmıyormuş dediler. senede birkaç ay zaten avrupa'daymış dediler. zaman şifalı bir ilaçtır unutursun dediler, unuttum bende. hiç aklıma gelmedi. hatırlamıyorum bile müjgan’ı. hatırlamıyorum

öptüğünü düşünüyorum dudak yerine parayı
para için açar mı sevişenler arayı
madem para mühimdi al koluna parayı
çantana da koy aldığın o kocayı
 
zengin olsaydım sensiz kalmazdım
her an düşünüp seni hiç ağlamazdım
param olsaydı aşkım kalırdın
seve seve yanımda benimle yaşardın


müjgan: anlamadım??  
hüsnü: ne sen o müjgan'sın, ne ben o hüsnü'yüm. onları ebediyen ayırdılar, kopardılar.  
müjgan: dur bırakma beni..  
hüsnü: o müjgan için, o müjgan'la hüsnü'nün ufacık istekleri, fukara hayalleri için, sen de ağla benim gibi...



-bütün arzumuz, bütün isteğimiz tek bir çatı altında beraber olmaktı.
-ne güzel... tıpkı eski günlerdeki gibi.
-hatırladın demek... o sahil kahvesini, o 50 kuruşluk gazozu, kurduğumuz hayalleri unutmadın demek.
-nasıl unuturum?
-nasıl unutmazsın? sen ki hususi arabayla atlas yorgan, sırmalı fistan uğruna her şeyleri yıkıp gitmiş bir müjgansın..
-hüsnü...
-sen ki ardına bakmamıştın bi defa. sen ki kağıt paralardan kanat takıp o cehenneme ucmuş müjgansın. nasıl hatırlarsın? seni anlamayan, müjganlığını farkına varmayan o herif kanatlarını kesmeseydi, yine de düşmezdin buralara.
-olanları unutalım artık.
-beni hatırladın nihayet. tanıdın... şimdi öbür tarafı unutursun tabi...
-yeter hüsnü..
-yeter tabii yeter. şaka söylemiştim zaten. bak. şu eve bak. ilk gittiğin, hayran olduğun dilinden düşüremediğin bir ev. o zaman böyle büyük, böyle masraflı bir ev düşünememiştik bile. hayalimizden çok daha zengin bir hakikat bu. şimdi paramız da var. her şeyimiz var. hadi çık.. koş... ara.. bağır... çağır.. hüsnü'ylen müjgan da gelsinler buraya....
-anlamadım.
-ne sen o müjgansın... ne de ben o hüsnüyüm. bizi ebediyen ayırdılar. kopardılar.
-gitme, bırakma beni.
-o müjgan için, o müjganla hüsnünün hayalleri, ümitleri, ufacık fukara istekleri için sen de ağla benim gibi. o müjgan en büyük matemlere layık. ama sen... sen... daha ne istiyorsun benden.
-SON-

Gezici Festival Yola Çıkıyor

 

 Koskoca belediyenin burun kıvırıp destek vermediği, inatla ayakta durup sözde başkentte inatla festival programı yapan Gezici Festival yola çıktı çıkacak, tema olarak 12 Eylül'ün 30.yılında darbe seçilmiş özellikle güney amerika topraklarından güzel filmler iletilecek, vizyon öncesi filmler, kısa filmler ve taşrada var bir zaman adı altında Zeki Demirkubuz ve Tanıl Bora gibi konuşmacılar eşliğinde paneller de cabası...

3–9 Aralık 2010, Ankara
10–16 Aralık 2010, Artvin
16–19 Aralık 2010, Ordu

Ankara Sinema Derneği tarafından T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Artvin Belediyesi ve Ordu Valiliği’nin katkılarıyla düzenlenecek olan 16. Gezici Festival, 3-19 Aralık tarihleri arasında sırasıyla Ankara (3-9 Aralık), Artvin (10-16 Aralık) ve Ordu (16-19 Aralık) illerinde konaklayacak. Festival’in bu yılki teması ise “Darbe!”

Uygunadım Hayatlar!
Bu yıl “Darbe!” temasıyla yola çıkacak Gezici Festival’in yeni keşiflere olanak sağlayan yarışmalı bölümü geçen yıl olduğu gibi Artvin’de yapılacak. Peru’dan Macaristan’a, Çin’den Romanya’ya toplam 10 film Altın Boğa Ödülü için yarışacak.

detaylı bilgi için; http://www.gezicifestival.org/

Beautiful Losers

 Leonard Cohen abimizin hatim edilesi yapıtı Beautiful Losers, sıkılmadan birşeyler okuyabilenlere...

"hiçbir zaman yeterince sarhoş, yeterince fakir, yeterince zengin olamadım. tüm bunlar beni yaralıyor, sanırım yeterince yaralıyor."

Kuşbakışı Nostalji

Eskiler daha bir heyecan verici, bitmek bilmeyen yığınlar, salkım saçak...

Bottle Rocket

 

Tarzına hastayım abi dedirten Wes Anderson'un aynı isimli kısa filminin ardından ilk uzun metrajı olan komedi-gülmece-rahatlamaca filmi diyebiliriz. Kendini iyi hisset filmi ya da hiçbirşey hissetme lan gevşe filmi de desek yeridir...

Gözlerin alıştığı Wilson biraderlerin üçünün de arz-ı endam ettiği, böyle soygun mu olur lan danalar diye kikir kikir güldüren, aslında pek çok haliyle kült film tanımına uyan tadından yenmeyen bir yapım.

Çetede Wilsonların yanında karizmatik abimiz James Caan ve ismini bilmediğimiz fenomen karakterler de kadroya derinlik katarken, ulan kim kitapçı ya da soğuk hava deposu soyar diye düşündürürler bolca.
Yine Wes abimizin her filmindeki gibi sorunlu-umursamaz ve rahat karakterler, leziz müzikler, absürd hadiseler ve film bitip yazılar akmaya başladığında suratlarda belirin pis bir gülümseme...

Foto

Endonezyalı fotoğrafçı Rarindra Prakarsa'dan nefis kareler. Başrolde en masum, saf haliyle çocuklar...Başka bir malzemeye de ihtiyaç yok zaten...

 

Beirut - Şiki Şiki Baba

 

Zack Condon ve Beirut hakkında 2007'de birşeyler yazmıştık tam şurada
 Özellikle ilk albümleri Gulag Orkestar şimdiden en iyiler arasına girdi bile ki yaptıkları hala en iyi iş olsa gerek...
Atla Gel Şaban ile birlikte kitlelerin afyonu haline gelen 'şiki baba' şarkısını o tarihlerde de icra ediyorlardı, yine canlı güzel bir performans ile tekrar karşımızda,
tadından yenmiyür


Beirut - Siki Siki Baba (Live at Glastonbury, 2007)

Altyapı

Gençler Maçı Notları

 

Ankarada uzun zamandır bu kadar keyifli bir maç günü hatırlamıyorum ki kalabalığa, insanların suratlarına, yüzlerine de yansımıştı bu güneşli günün izleri.
Tam maç havası dedirten ve öğlen maçı olması, günü itibariyle şahane zamanlamaydı. Bilet fiyatları bana biraz fazla gelse de bir şekilde bilet yapıp hiç girmediğim yerlerden stada girip ancak kapalı tribünde yerimi aldım çocukluktan beri ilk defa. O maçta yine Gençler maçıydı ve Feyyaz'ın golüyle maçı almıştık tek hatırladığım.
Kapalı tribünün kenarından atlarken karşımda Zeki Demirkubuz'u görmem, şaşkın bakışlar altında merhabalaşmamız dünün en güzel dakikalarıydı benim için, üşenmemiş deplasman yapmış Zeki abi en arka sırada en köşede bayan arkadaşlarıyla yerini almıştı, selam olsun kendisine.



Maça açıkçası beklenmedik şekilde çok hareketli ve istekli başladık, harika paslaşmalar, özellikle sağ kanattan Hilbert'in bindirmeleri, Quaresma'nın iştahlı futbolu, Guti'nin klişe tabirle akıl dolu pasları falan derken bu pek uzun sürmedi tabi, o araya bir gol sıkıştırabilsek farklı olabilirdi ama rakip ceza sahası önüne kadar çok güzel gelip orda tıkanıyoruz, gol de gecikince direk oyundan düşüyoruz zaten. Bu maç sezonun en kritik maçlarındandı ne olursa olsun 3 puan almak gereken maç olarak önemliydi, Gençlerbirliğinin bu kadar silik bir takım haline gelmesi ise üzücü. Ligin ekonomik olarak belki de tek sorunsuz takımının bu kadar sıradan oyuncularla, vasat bir ekip olması kafa karıştırıyor, sanki cavcav küme düşmek için uğraşıyogibi son yıllardaki teknik adam kovmalar falan da hesaba katıldığında...

Velhasıl Holosko'nun maç boyu saç-baş yoldurması, Quaresma'nın bir türlü istediği topları alamayıp artık kale direklerini tekmeler hale gelmesi, Hurşut'un kendi kendine çırpınışları, Ersan'ın risksiz temiz oyunu, -rakibin de etkisiyle-uzun süredir kalede sorunsuz bir maç, herzamanki dirençli standart futboluyla Ernst, birtürlü beğenilmeyen ama yılmadan driplingleriyle çalışkanlığıyla giderek güzelleşen Hilbert, Bobo'nun maç boyu aranması, bir dakika susmadan harbiden beklediğimden çok iyi tribün ve kötü futbola rağmen çok güzel finişle sonlanan bir maç oldu.

Sinemada Uyananların Dergisi

 

Filmlerle Yaşayanlar, Düşünceler, Hayaller, Anılar başlığı altında kalın kapaklı, 170 sayfalı Altyazı özel 100.Sayısı bayilere düştü, edindik görür görmez.
Gerçekten ilerki yıllarda da bolca açıp açıp tekrar okunası, sinema dolu bir dergi yapmışlar.
Reha Erdem'den Nuri Bilge Ceylan'a, Uğur Yücel'den Adalet Ağaoğlu'na hatta Replikas grubundan dahi harika yazılar mevcut. Hayatında sinemanın önemli yer tuttuğu, güzel sloganıyla 'sinemada uyananların' harika kelimeleriyle ve herzamanki nefis kapak tasarımıyla, okurların samimi görüşleriyle, dergiye şimdiye dek emek verenlerin listelendiği güzel sayfasıyla, ara güler fotoğrafıyla, dikkat çeken resimlerle pek bir güzel efendim.

* Derginin içinden çıkan altyazı kapak serisinin posteri ve karikatür şeklinde 66 filmi bulmaca posteri de sürpriz yumurtası olmuş.

Kartala Mandela'dan Selam

Eskilerden yine bir "Sevgiler" pankartı daha,
Papua Yeni Gine'den sonra aynı etkiyi yapmasa da güzel...

Neville Southall

Galler Milli takımının formasını rekor sayıda (93) terletip Everton formasıyla da efsaneleşen fenomen adamlardan Neville Southall.
2002 yılına kadar ısrarla yeşil sahalara veda etmemiş, renkli futbol hayatı, büyük kulüpler derken, sıradan takımlarda oynayıp karizma çizdrime ya da dalga konusu olaylarına hiç girmeden sevdiği şeyi yapmış.
Velhasıl 44 yaşında futbolu bırakmış adam, bizde olsa ne olurdu diye sorasım geliyor klişe bir soruyla, sağlam dalga geçilirdi, çekirdek çitleyen bıyıklı amcalar kafa bulurken Southall tribünlere tırmanmaya çalışır becereme, maç çıkışı pataklardı milleti, ben öyle hayal ettim...

Bir de aklıma kaleci fiyaskolarıyla dolu Beşiktaş yılları geldi, Daum'un büyük ihtimal askerden arkadaşı olan duba misali Kjaer'i kim unutabilir ki?

Altyazı #100

 

Özellikle sinema alanında birçok silinip giden dergiye inat Altyazı hayatına devam ediyor, yaşıyor-savaşıyor. Hem de en niteliklisi olarak Kasım ayında 100.sayısıyla karşımızdalar.
Bu ay iki dergi birden çıkacak ki ilki her ayki şekliyle bayilerde, tahminen birkaç güne de özel sayısıyla, birçok tanınmış yazar ve yönetmen tarafından hazırlanmış özgün içeriğiyle de adından uzun süre söz ettireceğe benziyor. Reha Erdem, Nuri Bilge Ceylan, Semih Kaplanoğlu, Kutluğ Ataman, Ümit Ünal, Murathan Mungan, Selim İleri, Ayfer Tunç ve Murat Uyurkulak gibi sinema ve edebiyat dünyasının önde gelen isimlerinin sinemayla olan kişisel ilişkilerine dair yazı, çizim ve fotoğraflarını paylaşacakları bu özel sayı, uzun süre sinemaseverlerin başucunda kalacak ve tekrar tekrar açıp okunabilecek kalıcı bir eser.

Hararetle bekliyoruz...

Hangi Maç?

 Zeki Abi'den ufak bir bukle, nedense bahsi geçen maç birçoğumuz için unutulmazlar arasına girmiştir, sürekli yağan yağmur, o dönemki Beşiktaş-Gençler maçlarının inanılmaz zevkli oluşu, İlhan'ın çırpınışları ve yenilgiye rağmen hiç üzülmemek aksine hüzünlü bir haz duymak...

Filmlerinize en yakın bulduğunuz maç hangisi?

Beni o açıdan en etkileyen şey tabii duygudur. Değişik duyguların, farklı duyguların yaşanma durumudur. Gençlerbirliği'ne 4-3 yenildiğimiz maçtır mesela. Oradaki İlhan Mansız'ın o hali hiç aklımdan gitmiyor. İnsan doğasını anlama çabasından bahsediyorum ya, yani İlhan Mansız'ın bile bilmediği derinlerindeki bir duygunun ortaya çıkması beni inanılmaz etkilemişti. O gün ona İmansız demiştim ama İ. Mansız'ı bilmiyordum, onu düşünerek söylememiştim. Bir gün maça giderken bir çocuğun formasında gördüm, İmansız yazmış acayip hoşuma gitti. 

zeki demirkubuz